Şathiye
Çıktım erik dalına anda yedim üzümü
Bostan ıssı kakıyıp der ne yersin kozumu
Ağrılık yaptı bana bühtan eyledim ona
Çerçi de geldi eydür kanı aldın kuzumu
Kerpiç koydum kazana poyraz ile kaynattım
Nedir deyip sorana bandım verdim özünü
İplik verdim çulhaya sarıp yumak etmemiş
Becit becit ısmarlar gelsin alsın bezini
Bir serçenin kanadın kırk kağnıya yüklettim
Çifti dahi çekmedi şöyle kaldı kazını
Bir sinek bir kartalı salladı vurdu yere
Yalan değil gerçektir ben de gördüm tozunu
Bir küt ile güreştim elsiz ayağım aldı
Görüşüp basamadım göyündürdü özümü
Kaf dağından bir taşı şöyle attılar bana
Öylelik yola düştü bozayazdı yüzümü
Balık kavağa çıkmış zift turşusun yemeğe
Leylek koduk doğurmuş bak a şunun sözünü
Gözsüze fısıldadım sağır sözüm işitmiş
Dilsiz çağırıp söyler dilimdeki sözümü
Bir öküz boğazladım kaldırdım serekodum
Öküz ıssı geld'eydür kanı aldın kazımı
Bundan da kurtulmadım nitesini bilmedim
Bir çerçide geld'eydür hani aldın közümü
Tosbağaya sataştım gözsüssepek yoldaşı
Sordum sefer kancaru Kayseri'ye azimi
Yunus bir söz söyledin hiçbir söze benzemez
Münafıklar elinden örten mana yüzünü
Sözcükler
Issı: sahibi
Kakımak: kızmak, öfkelenmek
Koz: ceviz
Bühtan: iftira
Çerçi: Seyyar satıcı
Çulha: Bez dokuyan
Becid: acele, kesin olarak
Küt: kötürüm
Göyündürmek: yanmak, kendi kendine yanmak
Koduk: eşek yavrusu, sıpa
Köz: kor
Gözsüzsepek: köstebek
